Παρασκευή, 29 Μαΐου 2015

Τα τελευταία λόγια 13 θανατοποινιτών πριν εκτελεστούν

Τελευταία λόγια του John Wayne Gacy ήταν «Φίλα μου τον κώλο!

Οι Serial Killers είναι οι χειρότεροι άνθρωποι που μπορούμε να φανταστούμε. Ταινίες τρόμου έγιναν σχετικά με αυτούς, επειδή οι ιστορίες τους είναι σχεδόν απίστευτες, ακόμη και στα πιο κυνικά μυαλά.
Τα λόγια τους - ιδιαίτερα τα πολύ τελευταία λόγια τους - είναι πραγματικά ανατριχιαστικά ...

Η ΓΥΝΑΙΚΕΙΑ ΘΗΛΥΚΟΤΗΤΑ




Το μονοπάτι

Θυμάμαι, στο πατρικό μου σπίτι, υπήρχε ένα μικρό μονοπάτι που διέσχιζε την πίσω αυλή με πολλά ζιγκ-ζαγκ, σαν τον δρόμο ενός φιδιού, περνούσε κάτω απ' τον φράχτη και χανόταν ανάμεσα στα δέντρα, στο δάσος που εκτεινόταν σκοτεινό και πυκνό πέρα απ' τον φράχτη. 
Υπήρχε ένα μικρό μονοπάτι που διέσχιζε την πίσω αυλή ...
Θυμάμαι που περνούσα ατέλειωτες ώρες να περπατώ επάνω του, μόνο μέχρι τον φράχτη, και έβαζα με την παιδική μου φαντασία χιλιάδες σενάρια για το πού μπορεί να οδηγούσε, αν τύχαινε ποτέ να βγω έξω και να το ακολουθήσω μέχρι το τέρμα. 

Όταν έφτασα στα δεκατρία, οι γονείς μου εγκατέστησαν ηλεκτρικά φαναράκια στο σχήμα μανιταριών και λουλουδιών, και το βράδυ που άναβαν αυτόματα εγώ φανταζόμουν πως ήταν φώτα από νεράιδες που τα έβαζαν για να βλέπω πού πατάω. 

Υπήρχε κάτι πολύ περίεργο μ' εκείνο το μονοπάτι - είχαν γίνει πολλές απόπειρες να καλυφθεί, είτε από γκαζόν είτε από τσιμέντο είτε από οτιδήποτε. Ωστόσο, κάθε, μα κάθε φορά, με κάποιον τρόπο, στα σημεία που είχε καλυφθεί, είτε έσπαγε το τσιμέντο, είτε σκιζόταν ο χλοοτάπητας, είτε, γενικότερα, γινόταν μεγάλη ζημιά σ' εκείνο το συγκεκριμένο σημείο. Πάντα...... Ό, τι κι αν κάναμε. 

Μετά από μερικά χρόνια και πολλές αποτυχημένες απόπειρες κάλυψής του, τελικά αποφασίσαμε να το αφήσουμε στην ησυχία του. Όταν ήμουν δεκαεφτά, ο πατέρας μου είχε χαθεί. Έτσι απλά.

 Στην κηδεία δεν υπήρχε πτώμα για να το θάψουμε, κι έτσι η μητέρα μου αποφάσισε να γίνει μόνο μια νεκρώσιμη ακολουθία εις μνήμην του. Λίγους μήνες μετά τον θάνατο του μπαμπά, ήρθε και ο θάνατος της μητέρας μου. Αν και, για να είμαι απόλυτα ειλικρινής, δεν ήταν ακριβώς θάνατος. 

Απλά, και οι δυο τους είχαν χαθεί. Σαν κάποια χοάνη να τους είχε ρουφήξει για πάντα. Υπήρχαν διάφορες φήμες για τις συνθήκες θανάτου τους, και όλες ανεξαιρέτως αφορούσαν το φιδογυριστό μονοπάτι στην αυλή μας.

Ο ΗΡΩΪΚΟΣ ΘΑΝΑΤΟΣ ΤΟΥ ΒΑΣΙΛΙΑ ΤΗΣ ΣΠΑΡΤΗΣ ΆΓΙ Γ΄

Ο ΗΡΩΪΚΟΣ ΘΑΝΑΤΟΣ ΤΟΥ ΑΓΙ ΤΗΣ ΣΠΑΡΤΗΣ 

Ο Άγις της Σπάρτης μπροστά από τα τείχη της Μεγαλόπολης 

" Ω ξείν, αγγέλλειν Λακεδαιμονίοις ότι τήδε
κείμεθα τοις κοίνων ρήμασι πειθόμενοι". 
[Σιμωνίδης]
Το επίγραμμα αυτό του Σιμωνίδη μπορούσε επίσης κάλλιστα να γραφτεί και για τον Άγι Γ΄τον Βασιλιά της Σπάρτης αφού και εκείνος σκοτώθηκε ηρωϊκά:Σπάρτας άξιος μησάμενος... αφού πρώτα άξια για την Σπάρτη κατόρθωσε!!!
Είναι χαρακτηριστικό ότι μετά την καταστροφή και την ισοπέδωση της Θήβας, την σφαγή, την υποδούλωση και την πώληση, όσων εκ των Θηβαίων γλύτωσαν από την σφαγή, ως δούλων από τους Μακεδόνες του Αλεξάνδρου [1], οι μόνοι που είχαν το θάρρος να εξεγερθούν εναντίον της Μακεδονίας ήταν οι Σπαρτιάτες. Ο Βασιλιάς της Σπάρτης Άγις Γ΄επεδίωξε να τεθεί επικεφαλής του αντιμακεδονικού αγώνα και πέτυχε να συνασπίσει τους δυσαρεστημένους Έλληνες"συμφρονήσαι περί της ελευθερίας", εκτός των Αθηναίων που παρέμειναν ουδέτεροι, απαθείς, δεν κινήθηκαν και κράτησαν τις 100 τριήρεις που είχαν στην Μουνιχία και σ΄άλλα λιμάνια. Στην μάχη όμως της Μεγαλόπολης, τον Ιανουάριο του 330 π.Χ, ο Αντιβασιλέας και τοποτηρητής του Αλεξάνδρου στην Μακεδονία, Αντίπατρος συνέτριψε τους Σπαρτιάτες και τους συμμάχους τους και ο ίδιος ο Βασιλιάς της Σπάρτης Άγις Γ΄ σκοτώθηκε ηρωϊκά μαχόμενος.  

ΤΟΥ ΘΡΗΝΟΥ ΤΟ ΜΟΝΟΠΑΤΙ



















Παράξενο ταξίδι η ζωή μας,
την μια ψηλά σε πάει το κύμα,
την άλλη της ταραγμένης θάλασσας
η αλμύρα σε σκεπάζει.
Και οι πράξεις μας γίνονται σκιές
και σκοτεινοί συνοδοιπόροι
που το παρόν και το μέλλον μας ορίζουν.

Κι αν δεν προσέξεις,
πάντα στα ίδια θα ξαναγυρνάς,
κι αν δεν προσέξεις,
τίποτα δεν θα βρίσκεις για να το κυνηγάς.
Το άπιαστο όνειρο θα αναζητάς,
αλλά έπαθλό σου πάντα η μοναξιά. 

ΑΝΑΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΤΗΣ ΠΟΛΙΟΡΚΙΑΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΑΛΩΣΗΣ ΤΗΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΗΣ

ΕΑΛΩ Η ΠΟΛΙΣ.... 29 Μαίου 1453 ΚΑΙ ΤΟ ΣΠΑΘΙ ΤΟΥ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΑ ΠΑΛΑΙΟΛΟΓΟΥ


ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΠΑΛΑΙΟΛΟΓΟΣ - Πίνακας του Γιάννη Νίκου
Ο ΜΩΑΜΕΘ Β΄ Ο ΠΟΡΘΗΤΗΣ ΠΡΟ ΤΩΝ ΤΟΙΧΩΝ ΤΗΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΗΣ


Η ΔΙΑΤΑΞΗ ΤΩΝ ΑΝΤΙΠΑΛΩΝ ΔΥΝΑΜΕΩΝ ΚΑΙ ΟΙ ΚΥΡΙΟΤΕΡΕΣ ΦΑΣΕΙΣ ΤΗΣ ΠΟΛΙΟΡΚΙΑΣ ΤΗΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΗΣ

Παγκράτιο το παράλιο ή κρινάκι της άμμου

Φωτογραφία του χρήστη The Mythologists.

Θα μιλήσουμε για ένα από τα πιο όμορφα αγριολούλουδα, τα λευκά αρωματικά κρινάκια που ξεφυτρώνουν προς το τέλος του καλοκαιριού , σε αμμώδεις και όχι πολυσύχναστες παραλίες της Κρήτης, της Κύπρου, αλλά και σε άλλες μεσογειακές τοποθεσίες.
Η επιστημονική του ονομασία είναι pancratium maritimum, παγκράτιο το παράλιο και είναι προστατευόμενο φυτό, καθώς κινδυνεύει επικίνδυνα από τους τουρίστες.
Η ονομασία του, παν + κραταιό «παντοδύναμο», αιτιολογείται τόσο από τις φαρμακευτικές του ιδιότητες, όσο και από το γεγονός ότι επιβιώνει και ευδοκιμεί στις δυσμενείς συνθήκες της παραλίας, εκμεταλλευόμενο ακόμα και τη νυχτερινή υγρασία της.
Το άνθος αυτό είναι ήδη γνωστό από τις Μινωικές τοιχογραφίες στην Κρήτη , στο ανάκτορο της Κνωσού που ήρθαν στο φως από τον Άγγλο αρχαιολόγο Έβανς (1896), καθώς και από τις υστεροκυκλαδικές τοιχογραφίες στη Σαντορίνη μετά τις ανασκαφές από τον καθηγητή αρχαιολογίας Σπ. Μαρινάτο (1967-1972). 

Η ΕΠΤΑΧΟΡΔΗ ΛΥΡΑ ΤΟΥ ΑΠΟΛΛΩΝΑ

Φωτογραφία του χρήστη The Mythologists.

Η λύρα του Απόλλωνα ήταν ένα πολύ σημαντικό σύμβολο για την αρχαία Ελληνική Φιλοσοφία και Σκέψη.

 Ο αριθμός επτά θεωρείτο ιερός και μοναδικός και από τη ρίζα sept που προέρχεται και το όνομα του αριθμού προέρχεται και το επίθετο Σεπτός.

Ο μύθος που είναι χαρακτηριστικός μας παραδίδεται από λίγους στίχους ενός Σατυρικού Δράματος του Σοφοκλή " Σάτυροι Ιχνευταί" που έχει σωθεί αποσπασματικά. 

Ο μύθος λέει τα εξής: 

ΒΥΖΑΝΤΙΟ, ΤΟ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟ ΑΔΕΛΦΑΤΟ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ...ΕΙΝΑΙ ΚΑΙΡΟΣ ΜΕΤΑ ΑΠΟ 560 ΧΡΟΝΙΑ


Λυσασμένοι οι Οθωμανοί είναι έτοιμοι να μπουν στην Κωνσταντινούπολη και ο κόσμος έχει κλειστεί στην Αγία Σοφιά και κλαίει. Λέμε τι έγινε. Οι πολίτες της αυτοκρατορίας, ουδεμία σχέση με Σπαρτιάτες και Αθηναίους της κλασικής αρχαιότητας, το ‘χουν ρίξει σε ατέλειωτους ψαλμούς και προσευχές, ζητώντας τη βοήθεια του Θεού. Ο Αλάχ, όμως, κι αυτό λέει ο αποδυτηριάκιας, ήταν ενάντια στους Βυζαντινούς, όχι τόσο υπέρ των Τούρκων.

Το Βυζάντιο σα πολυεθνική δύναμη είχε σαπίσει. Είχε τελειώσει τον κύκλο του εδώ και δυο αιώνες πριν, τουλάχιστον. Ζήτημα χρόνου ήταν η κατάρρευση. Ποια κερκόπορτα, και ποια προδοσία την αποφράδα ημέρα. Σιγά, ωρέ, ότι χάθηκε το ματς από μια πόρτα.

Πυκνότητες – τροφή- ανάπτυξη μέρος 2ο



Το σώμα μας που τόσο πολύ το αγνοούμε και το έχουμε σε δεύτερη μοίρα παίζει τον σημαντικότερο ρόλο στον δρόμο της Πνευματικής διαδρομής. Εκεί μέσα σε αυτό το σώμα είναι που θα αναπτυχθεί η 

Νέα Βηθλεέμ για να γεννηθεί ο Ιησούς μέσα σε αυτό. Ένα σώμα ταπεινό και γεμάτο από μύρο, χρυσό και σμύρνα. Ένα σώμα το οποίο θα είναι γεμάτο από αγνότητα για να δεχτεί το Θείο Βρέφος. Τα σώματά μας εμείς τα φτάνουμε να αντικρίσουν τα άκρα, τα δοκιμάζουμε με διάφορους τρόπους, πολλές φορές υπερβαίνοντας τις ίδιες τους τις δυνατότητες και ιδιότητες. Ψάχνουμε να βρούμε μέχρι που αντέχουν και η αλήθεια είναι ότι αντέχουν πολύ. Αφού έχουμε δει σώματα να μεταβάλλονται, να αλλοιώνονται στον βωμό του «καλοπισμού», του «αθλητισμού». Που δεν υπάρχει μία διαδρομή σεβασμού, αλλά μία διαδρομή υπερβολής και κάποιες φορές και αναβολής, αφού κάνουμε χρήση διάφορα σκευάσματα για να μας ανεβάσουν τις επιδόσεις.

Πυκνότητες – τροφή- ανάπτυξη




Ο άνθρωπος έχει τρεις ορόφους στο σώμα του κατά τον Γκουρτζίεφ. Αυτοί οι 3 όροφοι, δεν έχουν να κάνουν με τις διαστάσεις, αλλά με την ανάλογη υπόσταση που δέχεται ο άνθρωπος ανάλογα με την τροφή του. Όχι με την τροφή δεν εννοούμε την τροφή ως φαγητό, αλλά τροφή ως πυκνότητα. Η πυκνότητα – ποιότητα της τροφής έρχεται από τη επιλογή που θα κάνει ο άνθρωπος, δηλαδή ποιον δρόμο θα επιλέξει στην ζωή του. Ο ένας δρόμος είναι της Πνευματικής αναδόμησης της Πυκνότητας και η άλλη είναι της υλιστικής δομής.

Ο ένας δρόμος έχει το τίμημα του θανάτου συναισθηματικά, υλικά αλλά και τελικά πρακτικά. Αφού ο άνθρωπος της ύλης με την επιλογή αυτή βιώνει απώλειες συνέχεια και συνέχεια, μέχρι που χάνει εντελώς την αυτοκυριαρχία του σε όλους τους τομείς της υπόστασής του. Κυρίαρχος δεν είναι ο άνθρωπος που ελέγχει όλο το οικονομικό του δρώμενο, την υλική του περιουσία κλπ. Αλλά αυτός που είναι απόλυτα κυρίαρχος στην ολότητα του εαυτού του. Ο άνθρωπος που έχει καταφέρει να συνάψει σχέσεις συντροφικότητας με το εγώ του, το οποίο το έχει μετεκπαιδεύσει σε σύμμαχο ενότητας με την ψυχή του. Οι δύο μαζί εγώ- ψυχή δημιουργούν την γέφυρα που οδηγεί στην Είσοδο της Αίθουσας του Θρόνου. Ο Θρόνος αναδομείτε μέσα στην καρδιά του ανθρώπου, όπου τότε η Περιουσία Της Θεικής Παρουσίας κατοικεί ολοκληρωτικά στον Πλανήτη. Ο άνθρωπος που έχει καταφέρει να φέρει τον Θρόνο του Θεού εντός του, αλλάζει απόλυτα τη βιολογική του σύσταση, δηλαδή πυκνότητα.

Πέμπτη, 28 Μαΐου 2015

Θα' θελα να φωνάξω τ΄ όνομα σου

Artist: Felicia Simion


Θα θελα να φωνάξω τ΄ όνομα σου, αγάπη, μ΄όλη μου την δύναμη.
Να τ’΄ακούσουν οι χτίστες απ΄ τις σκαλωσιές και να φιλιούνται με τον ήλιο
να το μάθουν στα καράβια οι θερμαστές και ν΄ ανασάνουν όλα τα τριαντάφυλλα

Να τ΄ακούσει η άνοιξη και να ΄ρχεται πιο γρήγορα
να το μάθουν τα παιδιά για να μην φοβούνται το σκοτάδι,
να το λένε τα καλάμια στις ακροποταμιές,
τα τρυγόνια πάνω στους φράχτες να τ' ακούσουν οι πρωτεύουσες του κόσμου


και να το ξαναπούνε μ΄ όλες τις καμπάνες τους να το κουβεντιάζουνε τα βράδια
οι πλύστρες χαϊδεύοντας τα πρησμένα χέρια τους.

Προειδοποίηση του Απόλλωνα!!! Θα ανοίξουν οι ουρανοί και η γη θα ξεσπάσει...


Βέβηλοι  σπιλώσατε και κλέψατε τους θησαυρούς από το θησαυροφυλάκιο του μαντείου των Δελφών.


Πατήσατε τα ιερά και καρποφορείται από αυτά.


Οι καιροί αλλάζουν, ο κόσμος θα ταρακουνηθεί με τα συμβάντα... Θα ανοίξουν οι ουρανοί και η γη θα ξεσπάσει.


Αλλοιώσατε τα Πάτρια εδάφη και θα υποστείτε τις συνέπειες.


Τα πάντα αλλάζουν και κεφάλια κόβονται και πέφτουν.

ΤΟ ΣΥΜΠΑΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΣΥΝΩΜΟΤΕΙ ΓΙΑ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΕΣΥ ΖΗΤΑΣ!.. ΠΡΟΣΕΧΕ ΤΙ ΕΥΧΕΣΑΙ ΚΑΙ ΕΣΥ ΒΡΕ ΠΑΙΔΙ ΜΟΥ


Why-Your-Heart-Connects-You-To-The-Universe_-733×440
Το σύμπαν μπορεί να συνωμοτεί για τα θέλω μας, αλλά μήπως και εμείς πρέπει να σκεφτόμαστε καλύτερα αυτά που ζητάμε, σε μια στιγμή συναισθηματικής παραφροσύνης;
Πόσες φορές λέμε εγώ αυτόν τον θέλω, η αυτήν εγώ θα την κάνω δική μου, με απίστευτη δύναμη μέσα σε αυτό το θέλω μας! Ε! αυτή ακριβώς η στιγμή της δύναμης που βάζουμε στην δήλωση μας είναι η στιγμή που στέλνουμε ,την ευχή μας στο σύμπαν για να την πραγματοποίηση .Αυτός ο πόθος μαζί με την λαχτάρα και την ανυπομονησία μας να συμβεί αυτό που επιθυμούμε είναι το χρυσό μας εισιτήριο.
Έτσι αρχίζουν πολλές καθημερινές ιστορίες αγάπης και πάρα πολλές μίσους και πόνου, γιατί το σύμπαν με τον δικό σου σπόρο δημιουργίας μπορεί να σου έδωσε, αυτό που εσύ ήθελες αλλά επειδή το σύμπαν ξέρει καλύτερα, η όλα θα πάνε σαν το νερό στο αυλάκι που λένε , η θα παρουσιάζονται όλο δυσκολίες ,σαν σου μιλάει με τον δικό του τρόπο ,μήπως κάνεις λάθος ; Μήπως να το ξανασκεφτείς;
Τίποτα εμείς εκεί ,και στέλνει τα σημάδια του , μια τσακωμοι ,μια τα ψέματα, μια οι άλλοι να μπαίνουν στην μέση μια ο Γιάννης δεν μπορεί μια ο κ…. πονει, τι να λέμε τώρα; Άλλα εμείς τους θέλουμε μια αιωνία λούπα του μυαλού μας σαν κακομαθημένα παλιόπαιδα!

Οι σκοτεινές, εφιαλτικές καταβολές 7 διάσημων παραμυθιών


Το «μια φορά κι έναν καιρό» είναι ίσως η φράση που ακούσαμε όλοι μας περισσότερο από κάθε άλλη κατά τη διάρκεια της παιδικής μας ηλικίας. Μετά από αυτή τη φράση ακολουθούσαν συνήθως πρίγκιπες, πριγκίπισσες, κάστρα, μάγοι, δράκοι, μαγεμένα δάση, ζώα που μιλούσαν, φανταστικοί τόποι, παράξενοι ήρωες, τρομακτικοί κακοί και άλλα εξίσου εντυπωσιακά πράγματα που ανέβαζαν τη φαντασία μας σε νέα επίπεδα -και λύτρωναν τους γονείς μας καθώς
χάρη σε αυτά κοιμόταν επιτέλους το σκασμένο και μπορούσαν οι άνθρωποι να πιουν ένα ποτήρι κρασί με την ηρεμία τους.
Στην πορεία μεγαλώσαμε και συνειδητοποιήσαμε πως τα παραμύθια δεν έχουν καμία σχέση με την πραγματική ζωή, όσο κι αν θα ευχόμασταν να ισχύει το αντίθετο. Όπα, μισό, ας το ξαναδούμε λίγο αυτό το τελευταίο. Θα ευχόμασταν όντως να έμοιαζε η ζωή μας με τα παραμύθια; Πριν τρέξετε να απαντήσετε «μα, φυσικά, τι εννοείς;», ας δούμε μερικά από τα διασημότερα παραμύθια της παιδικής μας ηλικίας, όχι όμως αυτά που διαβάσαμε αλλά τις ιστορίες παλιότερων παραμυθιών στις οποίες και βασίστηκαν. Και το ξανασυζητάμε μετά.

Οι 5 μεγαλύτερες Αυταπάτες που μας κρατάνε σκλαβωμένους στο Μάτριξ!

slave-to-the-matrix
Αν θέλετε πραγματικά να ζήσετε ελεύθεροι, πρέπει πρώτα να αναγνωρίσετε τα πράγματα που σας εμποδίζουν να το κάνετε αυτό. Η ζωή δεν είναι αυτό που ήταν κάποτε. Το να γεννηθείς στις μέρες μας δεν έχει απολύτως καμία σχέση με το να γεννιόσουν 5.000 χρόνια πριν.
Τότε, γεννιόσουν, ξεπλενόσουν σε κάποιο ποτάμι, και μεγάλωνες μαθαίνοντας πώς να εργάζεσαι και το κυνηγάς. Τώρα, όταν γεννιέσαι, σου δίνεται ένας αριθμός κοινωνικής ασφάλισης, ένα πιστοποιητικό γέννησης από την κυβέρνηση, σε γαλουχούν με μία στοιβάδα έτοιμων ιδεών, που ξεκινούν από ένα έτοιμο δημόσιο εκπαιδευτικό σύστημα, και φυσικά επέρχεται η πλύση του εγκεφάλου σας πάντα σύμφωνα με τις κοινωνικές προσδοκίες των συνθηκών της εποχής.
Το «Matrix» είναι ένας συνδυασμός φιλοσοφιών, ιδεών, ιδρυματικών θεσμών, κοινωνικών δομών, και διατάξεων που έχουν αυτοσκοπό να ρίξουν τη στάχτη στα μάτια μας, που μας εμποδίζει να δούμε τη ζωή όπως είναι στην πραγματικότητα . Μερικοί άνθρωποι είναι τόσο βαθιά υπνωτισμένοι στη μήτρα που νομίζουν ότι έτσι είναι τα πράγματα και πως η μορφή της ζωής τους είναι φυσιολογική.
Εδώ είναι μια λίστα με τις πέντε μεγαλύτερες αυταπάτες που κρατούν την ανθρωπότητα υπόδουλη στο Μάτριξ. Αν θέλετε να σπάσετε τα δεσμά σας, πρέπει πρώτα να μάθετε τι είναι αυτό που χρειάζεστε για να απελευθερωθείτε από τη μήτρα. Μετά την ανάγνωση αυτού του άρθρου, θα κατανοήσετε ξεκάθαρα ότι ο κόσμος στον οποίο ζούμε είναι ένα μεγάλο Matrix σχεδιασμένο να μας κρατάει κοιμισμένους.

Ἀπα­ρα­κο­λου­θή­τως


Zerbas,Antonis-Aparakolouthitos-Eikona-03a

Ἀν­τώ­νης Ζέρ­βας

 

01-TaphΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ εἶναι τί μπο­ρεῖ νὰ πε­ρι­μέ­νει κα­νεὶς ὡς ἀν­τάλ­λαγ­μα», δή­λω­νε ὁ νέ­ος λό­γιος σ’ ­ἕ­ναν πιὸ ἡ­λι­κι­ω­μέ­νο ποὺ τοῦ πα­ρα­πο­νι­ό­ταν ὅ­τι πα­ρὰ τὶς ἐν­θου­σι­α­στι­κὲς ὑ­πο­σχέ­σεις του, εἶ­χε κρα­τή­σει ἀ­νέν­δο­τη σι­ω­πὴ σὰν κυ­κλο­φό­ρη­σε τὸ βι­βλί­ο του.
       «Δη­λα­δὴ γιὰ σέ­να τὸ βι­βλί­ο δὲν εἶ­ναι πνευ­μα­τι­κὸ γε­γο­νός!­», ἀ­πο­ροῦ­σε ὁ ἡ­λι­κι­ω­μέ­νος συγ­γρα­φέ­ας.
       «Μὰ κο­ρο­ϊ­δευ­ό­μα­στε. Ὅ­λα γε­γο­νό­τα εἶ­ναι.»
       Θέ­λα­με ν’­ ἀν­δρώ­νον­ται οἱ γε­νι­ὲς γύ­ρω ἀ­πὸ τὶς πνευ­μα­τι­κὲς αὐ­θεν­τί­ες. Θέ­λα­με νὰ πι­στεύ­ου­με ὅ­τι ὅ­σο πιὸ στε­νὸς ἦ­ταν ὁ τό­πος, τό­σο βα­θύ­τε­ρες οἱ ρί­ζες του. Ὅ­πως ἕ­να θε­ό­ρα­το πλα­τά­νι στὴ μέ­ση μιᾶς μι­κρῆς αὐ­λῆς. Ἀλ­λὰ αὐ­λὲς καὶ πλα­τά­νια δὲν ὑ­πάρ­χουν πλέ­ον.
       Πέ­ρυ­σι τὸ κα­λο­καί­ρι, πῆ­γα νὰ ξε­να­γή­σω λί­γους φί­λους στὸν βυ­ζαν­τι­νὸ πλα­τα­νώ­να τοῦ Ἁι-Γιά­ννη, ἔ­ξω ἀ­π’ ­τὸ χω­ριό μας, ὅ­που μοῦ ἀ­να­λο­γοῦν λί­γα προ­πα­το­ρι­κὰ στρέμ­μα­τα μὲ συ­κι­ές καὶ λι­ό­δεν­τρα. Ἡ θαυ­μά­σια θέ­ση εἶ­χε τε­λεί­ως ἀ­πο­ξε­ρα­θεῖ. Τὰ γι­γάν­τια πλα­τά­νια ἑ­τοι­μόρ­ρο­πα, που­θε­νὰ νε­ρό.

Α­ll c­h­a­n­g­ed, c­h­a­n­g­ed u­t­t­e­r­ly:

A t­e­r­r­i­b­le b­e­a­u­ty is b­o­rn.


       Εἴ­χα­με ἀ­κού­σει πὼς θὰ ὑ­πῆρ­χε πάν­τα μί­α τρο­με­ρὴ ὀ­μορ­φιὰ καὶ τὴν κα­ρα­δο­κού­σα­με γιὰ νὰ γί­νου­με ποι­η­τές. Οἱ ἀλ­λα­γὲς δὲν μᾶς ἔ­καμ­πταν, πι­στεύ­α­με στὴν ἀ­ναλ­λοί­ω­τη ἀ­λή­θεια.

Κόρη


06-Gkospontinof,Gk.-Kori-Eikona-01

Γκεόργκι Γκοσποντίνοφ (Георги Господинов)

Κόρη

(Дъщеря)
06-sΤΟ ΤΡΕΝΟ μπῆ­κε ἕ­νας ἄν­τρας μέ­σης ἡ­λι­κί­ας, ὁ ὁ­ποῖ­ος κου­βα­λοῦ­σε στὰ χέ­ρια, ὅ­πως κου­βα­λοῦν παι­δί, μιὰ με­γά­λη πά­νι­νη κού­κλα, ντυ­μέ­νη μὲ παι­δι­κὸ μπου­φάν.
       — Μὲ συγ­χω­ρεῖ­τε, δύ­ο ἐ­λεύ­θε­ρες θέ­σεις;
       Οἱ ὑ­πό­λοι­ποι ἐ­πι­βά­τες στὸ κου­πὲ κοι­τά­χτη­καν καὶ δὲν ἀ­πο­κρί­θη­καν.
       — Ο­ρί­στε – εἶ­πα, καὶ τοῦ ὑ­πέ­δει­ξα τὴ θέ­ση ἀ­πέ­ναν­τί μου. — Ὅ­μως, εἶ­ναι μο­νή.
       — Δὲν πει­ρά­ζει, αὐ­τὴ θὰ κα­θή­σει σὲ μέ­να.
       Τῆς ἔ­βγα­λε τὸ μπου­φάν, τῆς ἔ­φτια­ξε τὰ μαλ­λιά, τὴν βό­λε­ψε στὴν ἄ­κρη τοῦ κα­θί­σμα­τος καὶ κά­θη­σε δί­πλα της. Ἔ­πει­τα τὴν πῆ­ρε στὰ γό­να­τά του. Οἱ ὑ­πό­λοι­ποι στὸ κου­πέ, ξε­γλί­στρη­σαν γιὰ νὰ ψά­ξου­νε θέ­σεις ἀλ­λοῦ. Ἀ­πο­μεί­να­με μό­νον οἱ δύ­ο μας, δη­λα­δὴ οἱ τρεῖς μας.
       — Πῶς τὴ λέ­νε; – ρώ­τη­σα.
       — Ἄν­τε, πὲς στὸν θεῖ­ο πῶς λέ­γε­σαι. Ἔ;
       Ἡ κού­κλα σι­ω­ποῦ­σε.
       — Πές, Μα­α-ρί­ι… Μα­ρί­α λέ­γε­ται. Εἶ­ναι ντρο­πα­λή.
       Σὲ αὐ­τὴ τὴν ἡ­λι­κί­α ἔ­τσι εἶ­ναι τὰ πα­ιδιά.
       — Γειά σου, Μα­ρί­α. Πό­σο χρο­νῶν εἶ­σαι;
       — Στὰ 5 —ἀ­πάν­τη­σε ὁ πα­τέ­ρας.— Μό­νο ποὺ δὲν τῆς ἀ­ρέ­σει νὰ μι­λά­ει καὶ πο­λύ. Ἔ­τσι δὲν εἶ­ναι; – χα­μο­γέ­λα­σε καὶ ἄρ­χι­σε νὰ τὴν πει­ρά­ζει στὴ μύ­τη. Ἡ μύ­τη της ἦ­ταν ἕ­να φα­γω­μέ­νο ρὸζ κουμ­πί. — Θέ­λεις νὰ κα­θή­σου­με δί­πλα στὸ πα­ρά­θυ­ρο; Ἄν­τε, ἀ­γα­πού­λα μου. Ἔ­λα νὰ δοῦ­με τώ­ρα τί ἔ­χει ἐ­κεῖ ἔ­ξω; Ὤ­ω­ω, δὲς αὐ­τὴ τὴν ἀ­γε­λά­δα πό­σο σο­βα­ρὴ μᾶς κοι­τά­ζει, καὶ τὸ γα­ϊ­δού­ρι ἐ­κεῖ, τὸ βλέ­πεις; Ὄ­χι, ὄ­χι, πιὸ πέ­ρα, δί­πλα σ’ ἐ­κεῖ­νο τὸ δέν­τρο.

Γιατί πιάνομαι μετά τη γυμναστική; Γιατί πονάνε οι μύες;


Γιατί πιάνομαι μετά τη γυμναστική; Γιατί πονάνε οι μύες;Ξεκινάμε γυμναστήριο, τέλος! Πηγαίνοντας όμως την πρώτη φορά, με σχετικά ήπιους ρυθμούς γυμναστικής, την επόμενη μέρα είμαστε πιασμένοι!
Και σαν να μην φτάνει μόνο ότι πονάνε οι μυς μας, έχουμε και δυκαμψία στην περιοχή που γυμναστήκαμε!
Αυτό το φαινόμενο το νιώθουμε για μέρες και σταδιακά φθίνει και "σβήνει".
Σε αυτό το άρθρο δεν θα ασχοληθούμε με το "κάψιμο" του μυ κατά τη διάρκεια της άσκησης, όπως επίσης και με τον τραυματισμό του, μιας και αποτελούν διαφορετικά φαινόμενα.
Έτσι λοιπόν επί του θέματος, ο πόνος αυτός οφείλεται στο γεγονός ότι ο μυς "καταστρέφεται" και "ξανακατασκευάζεται"! Ναι, είναι αλήθεια!
Για την ακρίβεια, όταν ζορίσουμε έναν αδύναμο μυ, γυμνάζοντάς τον σε ρυθμό που δεν είναι "συνηθισμένος", τότε αυτός ο μυϊκός ιστός καταστρέφεται και ξαναχτίζεται πιο δυνατός και μεγάλος, για να αντέξει στις "καινούριες συνθήκες"!
Αυτή η διαδικασία λοιπόν κρατάει κάποιες μέρες και είναι η αιτία που νιώθουμε πιασμένοι - πόνο στους μυς που γυμνάσαμε.

Σημάδια ότι βρήκες το κατάλληλο άτομο για να μοιραστείς την υπόλοιπη ζωή σου


Έρωτας… Τόσα και τόσα έχουν ειπωθεί κατά καιρούς και πάντα θα είναι λίγα. Τον αναζητάμε όλη μας τη ζωή. Άλλοτε απογοητευόμαστε κι άλλοτε βρίσκουμε τον άνθρωπο μας.

Συνήθως, όμως, επηρεασμένοι από όλα όσα μπορεί να έχουμε ζήσει στο παρελθόν, δεν μπορούμε να αναγνωρίσουμε αν έχουμε κάνει σωστή επιλογή συντρόφου. Αν, δηλαδή, έχουμε καταφέρει να βρούμε το άλλο μας μισό. Εκείνο το άτομο που θα θελήσουμε και κυρίως που θα καταφέρουμε να περάσουμε τη ζωή μας μαζί του!

Αν αντιμετωπίζεις κι εσύ ένα τέτοιο πρόβλημα, υπάρχει λύση! Ιδού τα 25 σημάδια που θα σου δείξουν πως έχεις κάνει τη σωστή επιλογή!
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

1

Το Ενατο Κυμα